en tot virar era cantoada

vals, bòsqui, e montanhes

camins que t'amiaràn naut de tot

atau ei tostemp era nòsta Val

escotar eth camin

non t'a passat jamès

que te trapes cansat d'anar

mès non pòdes parar de córrer

pr'amor qu'eth camin te reclame a crits?

flors d'un dia

son es causes mès petites e vesies

es que hèn tant especiaus es grani e aluenhadi desirs

renéisher

maudites es nets e es sòns dimònis

gràcies ath solei e as sòns maitins

tròci de colors que mos pinten era vida

esperit de vin

era esséncia deth vin

coma era esséncia der òme

ei çò que le da valor

non pas eth vestit de paraules

damb que les disfrasse eth venedor

anar e tornar

passen es dies e trigues

i a camins ben escuelhudi

en d'auti te cau tornar tà darrèr

toti valen era pena

ei eth mapa dera tua vida

doça nostàlgia

i a dies en que víuer he mau

en que marchar entà non tornar

resulte tremendaments atractiu

sonque eth languiment mos claue es pès en tèrra

aja eth qu'aja serà pòc

gaudisqui tant damb aguesta tèrra

que non sabi pas tà on guardar

darie era anma ath diable

entà auer un shinhau mès de temps

perpètua beresa

ua pèira etèrna ei un tròç d'istòria

escrita dia a dia damb detalhs passatgèrs

un quadre damb fòrça autors

e infinita paciéncia

perspectives accidentaus

ua bona estrapussada

mos obligue a cambiar es punts d'enguarda

demoram donques caminar tostemp

per tèrres accidentades

50 dolors

eth temps e eth sòn silenci

creigui que sabi apreciar eth valor dera amistat

mès çò que reauments me hè a sénter viua

ei era perfècta companhia que tròbi

quan sò soleta damb arren e damb arrés

memòria enganhosa

aguesti dies de brumes

se presten a gaudir

dera perfeccion

des moments passadi

es mans

pòques causes son tan viues

se les guardes te n'encuedaràs

e veiràs que s'i a demorat

eth diboish dera tua vida

tot què cap enjós

tantes nets sense dromir

quan non sabem pas quin camin seguir

quina peguejada!

coma se depenesse de nosates

çò que mos depare era vida!

ara madeish

entre ara pera pòrta

e ditz-me que m'adòres

às mieja ora

entà cambiar era mia vida

a.c.

alenada irreflexiua

ensús e ensús e ensús

i a dies tan vitaus

que non pararies d'anar

ne que siguesse ath madeish in.hèrn

vanes justificacions

se mancam ath respècte a quauquarrés

s'umiliam o hèm mau damb o sense intencion

non mos serviràn d'arren es desencuses

èm nosati que mos hèm mens persona

desirar qu'ei vitau

es sòns que desiram son reflèxe dera nòsta realitat

mès fòrça mès polidi, mès perfèctes

non viuem pleaments se non n'auem

per mès que jamès les pogam arténher

emparar

i a quauquarrés que non se merite supòrt?

un amic a on apiejar-se?

non ac creigui

toti estimam eth melhor que sabem

dubtes e pòurs

un dia eth mèn "abuelo" m'ensenhaue a anar damb biciclèta

me didie que guardèssa tostemp tà deuant "cap a on vulguis anar"

encara ac hèsqui ara, damb bici o sense, tostemp que m'a anat ben

viatjar

eth pas deth temps mos preocupe
mès en realitat segontes a on guardes
pòts viatjar tà dauant o tà darrèr

angles

se vòs préner quauquarren hè fòrça e pren-ac

non i a un mau lòc se n'as pro desir

cada dia un shinhau

se te i fixes ben e te pares un moment

t'encuedaràs que de felicitat

n'i a un shinhau cada dia

maitins de solei

guardi pera hièstra e veigui coma nhèue

e impacienta demori un d'aguesti maitins

en que deuant dera pòrta de casa

eth solei te cauhe damb ua abraçada

de patac

es prumèrs dies que desvelhes

damb era flaira dera primauera

era vida se t'impòse

damb ua doça cogotada

pincelada

era pincelada mès petita

encara que sigue improvisada

hè especiau eth quadre

dimenges en casa

seràs d'acòrd damb jo
i a quauquarren mès doç
qu'era charrada de tarde
damb er amic de tostemp ?

sasons

cada cicle a eth sòn atractiu

quina sòrt auer-les toti

e non auer d'escuélher

non i a un bon dia entà díder adiu

Tu que te'n vas, David,

damb era màgia des tòns dits

mos dèishes en un mon

mès praube d'illusions

caçaire de lum

m'agrade perseguir aguestes causes

que pensi que pogui caçar

just abantes qu'acaben en tot escapar

supersticions arcaiques

es religions

son es nòstes arraïtzes

espectaculars e absurdes

un mar de pèires

se te manque quauquarren

dilhèu cau guardar mès

e trapar aquerò que vòs

en quinsevolh endret

eth sentit des causes

quan se cree damb tanta passion

que ne ges ua meravelha

a qui l'impòrte

se ja non servís pas entà d'arren

víuer damb intencion

Jo te diderè çò qu'ei víuer

ei hèr çò que voi hèr

o gaudir quan ac sagi

moments de sòrt

a toti mos a passat bèth còp

mos agradarie auer arturat eth temps

arturar era vida

aguesti rebrembes non an prètz

instant caduc

era beresa ei efimera

per aquerò er impuls de cercar-la

e era satisfaccion en trapar-la

eth secrèt der orde

sonque son pèires

mès son polides

se sabes coma plaçar-les

sarralha

non tostemp cau hèr aquerò que se demore de nosati
a viatges húger des imposicions ei tot un art

dimensions relatiues

es pèires mès petites

pòden hèr ombra

as montanhes mès granes

"un tòc de nhèu"

telaranhes de coton

"un poc de llum"

tanben enes dies mès tristi

eth cèu dèishe passar era lum