eth privilègi de patir

plorar era manca de quauquarrés

desirar païasatges perdudi

soniar damb moments ja vençudi

solament un ésser afortunat

pòt plorar tormentat

entà auer coneishut era felicitat

maitins d'ostiu

era desendreçada abraçada

des linçòs endromits

era hujuda dispersada

des sòns maitièrs
era doça telaranha
que restanque es pensaments
eth diboish d'ua hièstra fresca
pintat peth cant des audèths

ei eth reclam presumit
d'un bèth maitin d'ostiu

net d'ostiu

arribarè en casa amorassada pera fresca
abraçada pes sons dera net
m’acompanharàn ath lhet
intimaments
coma eth mès secret des amants

demorarè entre sòns e relampits
e es aulors der ostiu
entraràn pera hièstra
furtivaments
coma eth mès descarat des pretendents

mirar passar

aué e vist coma eth temps

hège eth sòn camin

coma tostemp

ac e vist

en tot passar-me peth deuant

ath temps

sonque lo podem mirar passar

jamès lo poiram governar

ne hèr-lo córrer, ne hèr-lo arturar

pr'amor que ja i ere eth temps

abantes que comencèssem a condar

passar eth temps sense pensar

jo volerie èster

coma eth mèn gat

que se sè e demore

deuant dera hièstra

e guarde eth temps

e lo ve a passar

e dilhèu pense çò que harà

mès se’n sap desbrembar

quan torne a veir virar

es huelhes, e eth temps, e eth deman

jo volerie èster

coma eth mèn gat

que cada maitin

quan se lhèue

daurís es uelhs

entà tornar a començar

e non decidís que passèc

ne se agèr l'acertèc

ne se aué saberà endonviar

era hièstra per a on guardar

era vida laguens d’ua man

a viatges me guardi

es mans an tanta vida

se me i fixi plan

i veigui un mapa

eth dera mia vida

tanta fòrça, patiment, amor

tantes causes escrites

a viatges me guardi es mans

e en eres te cerqui

enes sòns diboishi

son es mèns moments

es que m’as dat

e era distància me shòrde

e non me dèishe veir clar

a viatges me guardi es mans

e les pregunti per a on as partit

jo que me pensaue

que t’auie agarrat

mès non se pòt acaçar

era vida laguens d’ua man

a viatges me guardi es mans

pr'amor qu'è pòur
de trapar-te a mancar

retrobar amics perdudi

era gent grana non tem pas ara mòrt

diderie qu'autaplan

la vòlen arrecéber de cara

serà per que darrèr d'era

i demoren toti es sòns

banh de lutz

sonque de net

quan non i a lutz

se me pèrd era vida

laguens es ombres

demorarè pacienta que siguen es clarors deth dia

es que me tròben a jo e me banhen de vida

amagader secret

volerie amagar-me en lhet

jos eth coishin

barrar es uelhs

diboishar eth mèn desir

e trobar-te-i en miei

caminar entre eth hilat

a viatges se me presente era vida
coma un gran rambolh
coma un mar de nuds
terriblements complicada
mès fòrça doça e trenda

caminam entara pròpria sòrt

credem ena sòrt quan mos manque era confidança

negam que l'auem de besonh quan patim arrogància

en toti es camins n'i a de sòrt

dera bona e dera dolenta

e víuer ei caminar tà deuant

e auer d'acceptar-la

cercar era lutz

aué è decidit gésser

entà cambiar era mia sòrt

m'animè anet

mentre imaginaue damb illusion

çò que voi que passe deman

tempèstes passatgères

senti er esperit apagat

cansat, hèt un nud

senti pòca esperança

ja ac sabi, ja ac sabi

tot passe e mos arribe a toti

maudit sigue eth cervèth

e era sua aficion as escacs

ei quan non i ès pas que veigui er uet

pensaue que serie era mia sòrt

era que me harie a patir

pensaue que serien es mies pòurs

es que me harien a hugir

sabi que non serà pas atau

ara qu'as partit

arren non pese mès qu'era pròpria colpa

quan béuer non ei pas medecina

entà desbrembar es pròpries penes

mès òc un podom potent

entà lheuar-se avergonhit

ne era confession a un amic serà perdon sufisent

ahèrs d'Aran

ei eth païsatge d'un país

eth que diboishe es sues cases

ei eth trabalh que i pòt hèr er òme

eth que lo vestís de tradicions

mès ei era sua gent e era lengua que parle

la que da ath país eth sòn nòm

intolerància

en aguest mon a on veneram era perfeccion

despreciam tot vici o irreveréncia

quèm ena trapadera dera rutinària disciplina

mos aluenham estupidament d'arténher era libertat

voi èster un hòl, voi èster un maintge

voi víuer damb plenitud

refortilhar paraules

ei era tradicion millenària
de costums ancestraus e arraïtzadi rituaus
era que da sens ara paraula identitat
la traparàs per tot eth mon
e en cada cornèr ua particulara varietat

hèstes de nadau

moments dificils, de reflexion

d'imposada alegror, de manifèsta solitud

demoram qu'escampen es colpes

que les atire eth nau dia

que clareje eth nau an

BONES HÈSTES

cornèr de mònt

entà amiar a tèrme es illusions

sonque se necessite era confidança des amics

gràcies a toti vosati pera vòsta

hèsta major

es maitins se desvelhen damb eth cant des campanes

es vesins plan elegants charren ena plaça

e damb ua gorjada de vin doç alègren era hame

aué ei dia de hèsta

bastir amistats

mantier es amistats

demane fòrça energia

vau era pena?

ei clar que òc

mès a viatges se me presente eth dobte

no vos passe çò de madeish?

quan er ostiu mos didie adiu

desirarie auer era sensibilitat sufisenta

entà encuedar-me d'aquerò que me diden

aguesti que non gosen pas parlar

fòrça còps sonque ne sò conscienta

quan tot demore luenh

massa tard entà respóner

escampilhada de color

se li regales ua caisha de colors

a un mainatge petit

te harà eth madeish diboish

que eth que mos regale eth bòsc

enes tardors d'Aran

amic dante

se de quauquarren sò segura

ei que toti acabaram en in.hèrn

pr'amor que practicam es pecadi capitaus

diderie qu'autaplan damb orgulh

mès en aguest cornèr de mon

ja sabem com ei eth cèu

era amorassa deth prumèr heired

tròbi qu'era tardor m'apròpe ar ager

e damb er abric deth sòn heired

me lanci a recórrer

es camins des nòsti pair-sénhers

personatges de valor

non cau pas que mos mòstren guaire entà intuïr

que çò que non auem vist encara

çò que quede entà descorbir

segur que tanben mos agrade

tànher

pensam que mos hèm a nosati madeishi

que optam per èster o non d'ua manèra
mès era nòsta cultura l'auem diluïda ena sang

e toti es nòsti actes ne son condicionadi

apartiem a ua etnia

non ac podem pas escuélher

energia

ara òc que me compreneratz se vos digui
qu'era gent d'Aran ei coma era aigua

ua fòrça desbocada

ua beutat admirada

ua amistad incontrotlada

horats

eth talent d'un artista
era hame d'un valent
eth castig deth temps
quinsevolh causa mos mòstre era vida
coma se siguesse un bèth diboish

atrèir era lum

quina enveja d'aguesti

que saben arrir tostemp

qu'autaplan enes dies grisi

semble que les arribe era lum

doça venjança

quin iuèrn mès long

cultiu de desespèrs

serà per açò qu'ara arranque damb ràbia

era desvergonhida primauera

amors dramatics

era gent d'Aran tem ara motanha

e as sòns etèrns iuèrns

atau coma es marinèrs temen ara mar

e as sues tempèstes

mès toti es marinèrs morissen luenh dera mar

atau coma era gent d'Aran plore luenh dera montanha

eth color dera lum

aué era lum a dançat

ath ritme des mèns pensaments

entà pintar-me es colors

d'un maitin mès d'aguest parçan

amic chillida

quin gran mèstre

era tua òbra inspire

ara natura mès sauvatja

veder-i ath delà

ja sabi que quan camini

dongui era esquia a fòrça causes

mès jo decidisqui a on voi anar

tu non ac ves

mès ara tua esquia

tanben i a granes causes

revíuer camins

es istòries des montanhes

son escrites enes sues pèires

se i vas traparàs era mèrca

des drames que s'i an viscut

solet se viu tà deuant

era vida ei coma caminar pas a pas

un darrèr der aute

e acertadi o non

toti mos pòrten tà deuant

enquiara fin

iuèrn diboishat

se preguntes a un mainatge

coma ei un dimenge d'iuèrn

te diderà qu'ei coma ua passejada

damb es amics pes camins de nhèu

era existéncia des umans

coma ua vida plasentèra

damb bèri moments horadats

era nhèu mos diboishe

çò qu'èm e çò que mos arribarà

traucs damb present

aué a estat un dimenge d'aguesti

en que non vòs pas hèr arren

e te sès a préner eth solei

e atau sense cercar

è trapat un bon rebrembe

castèths de sable

cedisqui ara tentacion de revíuer

es dies de mainadesa

en qué damb un pialèr de sable

ne hègem fantastics castèths

èster escuelhut

non sabi quan decidí

deishar de caminar

mès era tèrra m'ac ditz clar

que me quede

que sò en casa

tristesa de coton

toti auem demanda de languiment

dies de passatgèra depression

mès aciu a on jo demori

se guardam pera hièstra

ei evident qu'eth problèma l'auem laguens

mau d'esperit

dia gris de cèu d'argent

paratge trist e bèth

me hès a sénter eth dolor intens

deth mèn còr

mès tanben eth plasèr deth sòn existir

sentiments sòlids

enteneràs fòrça istòries d'aguest país

deth caractèr dificil des que i demoram
mès a jo non me dèishe pas d'estonar
es fantastiques amistats que se i trapen

reafirmar-se

toti auem de besonh marchar

sénter era angoisha dera anhorança

e era desmesurada felicitat deth retorn

cornèr de mon

hè pòc qu'è descorbit

que ací tot ei possible

vòs arribar ena lua?

jo è gessut de casa

e i è arribat a pè

convidat

jo sò eth rei d'aguest país

e mies son aguestes tèrres

estima-me e respècta-me

o partirè e me perderàs